حسين غديري‌‌پور متولد سال 1365 از سن 18 سالگي به طور رسمي تدريس فوتبال را آغاز و در سن 23 سالگي به عنوان مدرس بين‌المللي شناخته شد. تأليف كتاب دانشگاهي توسط او در سنين نوجواني، بي‌سابقه‌ترين اتفاق تاريخ فوتبال جهان معرفي شده است. ايشان كه مسلط به زبان انگليسي است و آموزش‌هاي فوتبالش مورد استفاده‌ي بسياري از آكادمي‌ها و مؤسسات فوتبال مي‌باشد، از نوجواني نويسندگي را آغاز و تا سن 20 سالگي 6 عنوان كتاب به چاپ رساند كه اثر از فوتبال تا فوتبال او به‌زودي به زبان چيني ترجمه خواهدشد. اكنون اما كتاب‌هاي روان‌شناسي او در سراسر كشور مورد توجه مخاطبان و رسانه‌هاي نوشتاري مي‌باشد. وي با فلسفه‌اي ابداعي و خاص و با تلفيق هنر و فوتبال به فعاليت در امور مربيگري، كارشناسي و توسعه‌ي اين ورزش مي‌انديشد.
شخصیت آرام، صمیمی، باحرارت، رمانتیک و احساسی او جالب توجه است. خیلی کم صحبت می‌کنه ولی راحت صحبت می‌کنه. با شوخی می‌گه:«همه‌ی تکفرزندها این‌طوریند.» مشغولیات او کتاب به‌خصوص کتاب‌های روان‌شناسی، تجزیه و تحلیل مسابقات با کامپیوتر، روزنامه، تلویزیون، فیلم‌ها و جزوات فوتبال است. وقتی برای انجام کاری اراده می‌کنه و اون کار رو شروع می‌کنه، تا به اتمام نرسونه دست‌بردار نیست. برایش خواستن توانستن است. انرژی و پشتکار عجیبی داره. مشغله‌ی فشرده‌‌اش هیچگاه او رو خسته نمی‌کنه. شاید انتشار ۴ عنوان کتاب در یک سال بیانگر همه‌چیز باشه. در تماس‌های تلفنی که با او دارید، اگه مشغله‌ی شدیدش امکان صحبت کردن به او نده، محترمانه می‌گه:«بعداً با شما تماس می‌گیرم!» به نامه‌هایی که از طرف دوستدارانش به دستش می‌رسه، حتماً جواب می‌ده.«معتقدم به کسی که آنقدر به تو اهمیت می‌ده که برایت نامه می‌نویسه، باید حتماً جواب داد. او این لیاقت رو داره که من شخصاً پاسخ بدم و ازش تشکر کنم.» در کل، حسین پسری فوق‌العاده کم‌حرف است، ولی در حین آموزش و سخنرانی، بسیار جسورانه و باصراحت صحبت می‌کنه و به محض اتمام کارش دوباره به حرف آوردن او خیلی مشکل می‌شه. اختصاص لقب جوان‌ترین مربی فوتبال دنیا از طرف شبکه‌های رادیویی کشور، از نکات خاص او است. با مربیان بزرگ فوتبال در ارتباط است. به گفته‌ی خودش به هر طریقی که شده عاشق آموختن است. او بین آشنایان خیلی محبوب است، اما از محبوبیتش استفاده نمی‌کنه و با این محبوبیت به حاشیه هم نمی‌ره. او روح بزرگی داره. در مقابل بدترین تهاجمات کلامی، به نحو تعجب‌آوری سکوت می‌کنه. درست مثل زمانی که آقای گل فوتبال جهان طی تماس‌هایی با او می‌خواست اهداف نامشخصی رو دنبال کنه که حسین غدیری‌پور فقط سکوت کرد. یکی از ویژگی‌های مثبتش این است که هیچ‌وقت و از هیچ موضوعی ناراحت و عصبانی نمی‌شه. دوستانش می‌گویند:«محاله حسین از موضوعی ناراحت بشه.» از عادت بدش هم خودش توضیح می‌ده.«سریع غذاخوردن؛ البته فکر می‌کنم به دلیل مشغله‌ی زیاده.» دوران ابتدایی، راهنمایی و دبیرستانش پر از خاطره است و در مقطع دکترا هم قصد داره روان‌شناسی‌تربیتی بخونه! پسری که دوست داره به همه‌ی آرزوهایش حتی رؤیاهای کودکی‌اش رنگ واقعیت ببخشه. البته جالبه بدونید او در بسیاری از علوم مختلف ورزشی اطلاعات پایه‌ای داره! وقتی از او می‌پرسیم قصد ازدواج نداری؟ خیلی راحت جواب می‌ده:«وقتش که برسه پدر و مادرم دختر مورد نظرشون رو بهم معرفی می‌کنند که حتماً انتخاب اون‌ها با موافقت من هم روبه‌رو می‌شه.»
حسین غدیری‌پور در مورد رسانه‌ها و فوتبال‌دوستان که همواره در مورد فعالیت‌هایش سؤال می‌کنند، می‌گه: همه‌ی مردم عزیز ایران نسبت به من لطف و محبت دارند و از صمیم قلب دوست‌شان دارم.